Lidia Geringer de Oedenberg: Chciałabym zostać sołtyską na wiosce

Lidia Geringer de Oedenberg (© Tomasz Hołod)

Robert Migdał

2009-11-20 16:06:29, aktualizacja: 2009-11-20 16:06:29

Dlaczego przeczytała książki o Harrym Potterze, co jest jej popisowym, francuskim daniem, czy na jej półkach stoją płyty z piosenkami Marilyna Mansona i Radiohead, kiedy grała w karty na pieniądze, kto ją nazwał czarownicą i po co założyła Koło Gospodyń Miejskich.

Kim chciała być w życiu mała Lidzia?

Byłam małą Lilką. Tak do mnie mówili rodzice.

To kim chciała być mała Lilka?

Chciałam zostać pianistką, tak jak moja babcia i dlatego rodzice posłali mnie do szkoły muzycznej. Zaczęłam naukę bardzo wcześnie: w wieku 6 lat. Do matury moim światem była muzyka, wygrywałam różne konkursy, zdawałam kolejne egzaminy, pilnie ćwiczyłam. Byłam bardzo grzecznym dzieckiem: kiedy rodzice mówili, że mam ćwiczyć, to ćwiczyłam, kiedy miałam odrabiać lekcje, to odrabiałam.

Bardzo obowiązkowa, młoda dama. Ile godzin dziennie musiała Pani ćwiczyć?

Jako małe

dziecko najmniej od pół godziny do godziny. Ale już jako nastolatka, w liceum - bywało, że od 4 do 6 godzin.

Uuu, to sporo. Chętnie Pani ćwiczyła? Nie wolała w tym czasie biegać z koleżankami po podwórku? Bawić się lalkami?

Nie buntowałam się. To była systematyczna praca, do której przywykłam już od dziecka. Dodam, że wielogodzinne ćwiczenie to też ciężka praca fizyczna, którą ja porównuję do pracy drwala. Gra na fortepianie była moją pasją: potrafiłam przychodzić do szkoły muzycznej o szóstej rano, żeby móc poćwiczyć na bardzo dobrym fortepianie, na którym potem zdawałam egzamin.

Nigdy nie miała Pani takiego momentu, w którym Pani sobie pomyślała: "Już mam dosyć. Ja chcę wreszcie odpocząć".

Miałam i dlatego zmieniłam kierunek studiów. Zdałam równocześnie egzaminy do Akademii Muzycznej i do Akademii Ekonomicznej - na bardzo oblegany, nowy wtedy wydział - informatyka i zarządzanie, kierunek: cybernetyka ekonomiczna. Wszystko to brzmiało bardzo nowocześnie, a ponieważ byłam dobra z matematyki, więc nie miałam problemu ze zdaniem egzaminów. Ale nie można było studiować w dwóch akademiach jednocześnie. Musiałam coś wybrać.

To czemu wybrała Pani Akademię Ekonomiczną?

Kierunek wydawał mi się fascynujący, nowy. "Rodziły się" się w tym czasie komputery osobiste, a ja zajmowałam się podstawami ich programowania - podstawami matematycznymi, bazą matematyczną, na której powstawał język programowania.

Tak Panią słucham i uszom nie wierzę: matematyka, przedmiot ścisły i fascynacja muzyką - wydawałoby się dwa odrębne światy.

Pozornie. Dla mnie wszystko w muzyce jest poukładane, ma swoje miejsce. Zapis nutowy to jest pewien język, podobnie jak znaki w matematyce. Moim zdaniem, są to dziedziny bardzo bliskie. Przykładowo,

utwory Jana Sebastiana Bacha można rozpisać matematycznie, ich budowa to jasny algorytm. W moim przekonaniu Bach był także genialnym matematykiem.

Nie żałuje Pani, że nie grała dalej? Przecież mogła być Pani zawodową pianistką. Być może czekała na Panią światowa kariera, wielkie sceny.

Żałowałam. Początkowo nawet byłam obrażona na fortepian, choć stał w domu, to na nim nie grałam.

Czemu obrażona?

Moje studia na Akademii Ekonomicznej to była decyzja też trochę wymuszona. Na kierunku instrumentalnym na Akademii Muzycznej były tylko dwa miejsca dla pianistów, a startujących była ponad setka. Zostałam przyjęta, ale na miejsce rektorskie. Po moich wcześniejszych konkursach i uzyskanych ocenach poczułam się niedowartościowana. Zdałam sobie także sprawę z tego, jak trudno jest obiektywnie ocenić czyjąś grę. Nie ma jakiegoś wzorca, do którego można się odwołać, zawsze się komuś może nie spodobać to, jak gram. Kryteria były dla mnie niezrozumiałe. Nie podobało mi się na przykład to, że członek jury oceniał ucznia, który wcześniej brał u niego prywatne lekcje. Nie rozumiałam tych niejasnych reguł i nie chciałam się nad nimi głowić. Tymczasem w matematyce wszystko było jasne, wszystko się zgadzało. Na egzaminach wstępnych po prostu policzono punkty, nie było tych z "plecami" i bez. To była dla mnie czysta gra. Wybrałam zatem informatykę, z masą przedmiotów ścisłych. Matematyka już wcześniej była moim konikiem. Zamiast rozwiązywać krzyżówki, w dzieciństwie rozwiązywałam zadania matematyczne. Ulubionymi książkami były zbiory zadań z matematyki pełne niesamowitych zagadek.

To częściej spotykane u chłopaków niż u dziewczyn.

Mój tata był matematykiem. Od najmłodszych lat pasjonowałam się zagadkami, liczeniem. Inne dzieci się dziwiły: "Jak można dodać »a« do »a«. Przecież literki się nie dodają". Dla mnie to było oczywiste, skoro mogą być "dwie pomarańcze", to mogą też być "2a".