Tu się urodziłem

    Tu się urodziłem

    dr Andrzej Krupski

    Gazeta Wrocławska

    Gazeta Wrocławska

    Ja jestem Breslauer, ty jesteś wrocławianin - powiedział dr W.H. ze Stuttgartu, kiedy siedzieliśmy w rodzinnym domu. Jego i moim.
    Czy jesteś Dolnoślązakiem?" - usłyszałem nagle niespodziewane pytanie, które rzucił z wysokości rowerowego siodełka - przejeżdżający obok - redaktor C.K. "Tu się urodziłem" - zdążyłem odkrzyknąć. "To napisz o tym" - redaktor i jego rower byli już po drugiej stronie jezdni.

    Zostałem sam na sam z tym nieoczekiwanie postawionym pytaniem. No, niezupełnie sam. Pchałem przed sobą wózek z półtorarocznym wnuczkiem, który także tu się urodził. Ale on, przynajmniej na razie, nie zastanawiał się, kim jest i kim się czuje?

    No właśnie, jak często zadajemy sobie pytanie o własną tożsamość, w sensie geograficznym, etnograficznym, prawnym, kulturowym itp.?
    Chyba nie za często. Uważamy bowiem na ogół ową (taką czy inną) przynależność za oczywistość. Nie musimy się nad tym zastanawiać. Ale to pytanie przytoczone na wstępie przypomniało mi od razu, w pierwszej reakcji, w pierwszej myśli pytanie podobne sprzed wielu lat: czy nie obawiasz się tu mieszkać, tu układać swoje dalsze życie?

    To był przełom lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Przez kilka tygodni z racji wakacyjnej pracy przebywałem w towarzystwie aktorów z Warszawy. Próbowali uświadomić mi, że mieszkać we Wrocławiu, to mieszkać "na bombie", że tylko patrzeć, jak wrócą tu Niemcy. Jednakże ani przed tymi rozmowami, ani po nich, ani przez chwilę nie miałem takich obaw. Kilkanaście lat później gościłem w domu, starszego ode mnie o lat co najmniej dwadzieścia, Niemca, który w latach trzydziestych pomagał swemu ojcu ten dom budować! To było dobre spotkanie. Teraz przypomnę tylko pointę tej wizyty: "Ich bin Breslauer. Du bist wroclawianin" (Ja jestem Breslauer, ty jesteś wrocławianin) - powiedział dr W.H. ze Stuttgartu, kiedy siedzieliśmy vis a vis we wspólnym, rodzinnym domu. Jego i moim.

    Tak. Jestem wrocławianinem, mieszkam od urodzenia w tym samym domu, tu kończyłem wszystkie etapy edukacji, tu były (i są) moje kolejne miejsca pracy, z Uniwersytetem Wrocławskim na czele. Tu prowadziłem - mam nadzieję - twórcze dysputy z wrocławskimi pisarzami i grafikami, tu zdarzyły się moje najpiękniejsze chwile młodości we wrocławskim Teatrze Kalambur, oczywiście poza pierwszą i trwającą nieprzerwanie do dziś miłością. Tu urodziły się moje dzieci i moje wnuki - niejako owoce tejże miłości.
    1 »

    Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych” i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

    Czytaj także

      Komentarze

      Dodajesz komentarz jako: Gość

      Dodając komentarz, akceptujesz regulamin forum

      Liczba znaków do wpisania:

      zaloguj się

      Najnowsze wiadomości

      Zobacz więcej

      Najczęściej czytane

      Polecamy

      Wideo

      Gry On Line - Zagraj Reklama