Gazeta Wrocławska » Magazyn » Kilka żyć Anushki z Armenii

Kilka żyć Anushki z Armenii

Data dodania: 2010-06-18 17:11:16 ▪ Ostatnia aktualizacja: 2010-06-18 17:11:16

Sylwia Królikowska

Prześlij ▪ Drukuj

Dodaj:

Anush Kvyatkyevich pochodzi z Armenii. Od prawie piętnastu lat mieszka w Wałbrzychu (© Sylwia Królikowska)

Handlowała na targowisku w Wałbrzychu czym się dało. I nikt nie wiedział, że towar podaje im ekonomistka z wyższym wykształceniem. Sama mówi o sobie, że jest marzycielką i ciągle walczy: o lepsze jutro, o to, co innym przychodzi łatwo, o marzenia. Wciąż zaczyna życie od nowa i wierzy, że kiedyś będzie naprawdę szczęśliwa

Ma zaraźliwy uśmiech. Rozpiera ją energia. I choć życie doświadczyło Anushkę bardzo, to każdy etap traktuje jako nowe doświadczenie i możliwość, by zacząć od nowa. Znowu i znowu... aż wszystko będzie wyglądało tak, jak sobie wymarzyła. Dziś otwiera się przed nią wielka szansa. Z Anushką chce się spotkać znany polski reżyser. - Chce poznać historię mojego życia - mówi.

Anushka, choć łagodna i ma serce na dłoni, to twarda kobieta i dobrze wie, czego chce. Nigdy nie umiała łatwo się poddawać zwyczajom czy temu, co ktoś jej próbował narzucić.

- W niektórych ormiańskich rodzinach synowa mogła mówić do teścia tylko szeptem. Czy ja szeptałam?

∨ Czytaj dalej

Nigdy - mówi stanowczo.

Przez ojca była traktowana jak księżniczka. Każdego dnia wpajał jej, że jest najpiękniejsza. No i sporo w tym racji, za Anushką oglądali się chłopcy. Wciąż bardzo o siebie dba. W torebce zawsze jest szminka.

- Lubię się malować - mówi, poprawiając usta różowym kolorem.

W dzieciństwie mieszkała w miejscowości Garni, w wówczas jeszcze Armeńskiej Republice Radzieckiej w ZSRR. To wieś położona około 30 km od stolicy, znana ze świątyni pogańskiej, poświęconej bogu słońca - Mitrze.

- W Armenii był zwyczaj, że kobieta mogła mówić do teścia tylko szeptem...Ojciec był dyrektorem w szkole. Mieli też gospodarstwo - hodowali drzewa owocowe. W domu był ciągle gwar. Anushka i pięcioro jej rodzeństwa nie dawali odpocząć rodzicom. Drobna dziewczynka o kruczoczarnych włosach najwięcej czasu spędzała jednak nad książkami. Od początku wiedziała, czego chce. Marzyła o tym, by zostać sędzią, przede wszystkim dlatego, że w rodzinie miała trzech milicjantów. Pomysł szybko wybili jej z głowy rodzice. Uznali, że to męski zawód i dziewczyna nie ma czego szukać na takim stanowisku. Ale tłukli do głowy swoją wizję. Chcieli, by została lekarką.

Jednak Anushka miała inny pomysł na życie - szkołę teatralną. W podstawówce występowała w wielu sztukach i świetnie jej szło: śpiewała, tańczyła, no i od zawsze miała artystyczną duszę. To zresztą zostało jej do dziś. Pisze wiersze, opowiadania, ciągle towarzyszy jej muzyka. Marzy, żeby zostać aktorką. - Wtedy zbudowałabym dom z ogrodem. Byłabym sławna...

Ale nie wybrała teatru. Górę wzięły bardziej praktyczne powody. Zdawała na ekonomię w instytucie w Erewanie, bo był tam egzamin z literatury i matematyki. W tych przedmiotach czuła się pewnie i wiedziała, że dostanie się na taki kierunek. I rzeczywiście, zdała za pierwszym razem, choć wielu jej rówieśników musiało przez lata walczyć o brakujące punkty. Po studiach, w 1980 roku, od razu poszła do pracy. Wtedy pracodawcy sami zgłaszali się na uczelnię i wyłapywali wszystkich absolwentów. Była księgową i ekonomistką w państwowych instytutach - to coś na kształt dzisiejszych departamentów w ministerstwach. Jeszcze w 1987 r. wyszła za mąż. I paradoksalnie kłopoty Anushki zaczęły się wtedy, kiedy Armenia stała się niepodległa. Wolność oznaczała również ogromne zmiany w funkcjonowaniu państwa, a przede wszystkim - prywatyzację. Wiele urzędów kontrolujących, np. handel czy inne dziedziny życia i podlegających wówczas państwu, wpadało w ręce prywatne.

I kiedy Anushka wróciła do pracy z urlopu macierzyńskiego, nie było już dla niej miejsca. W podobnej sytuacji znalazło się wówczas wielu mieszkańców Armenii. Przez złą sytuację gospodarczą w latach 1991-2001 kraj opuściło 800 tys. mieszkańców. Wyjeżdżają do dziś. Anushka też postanowiła szukać lepszego jutra poza krajem, żeby zacząć życie od nowa...

Niepodległość dawała możliwość wyjazdów za granicę. Anushka była w Jugosławii, Rumunii, Rosji, Ukrainie i Macedonii. Potem również w Polsce: najpierw w Krakowie i Warszawie. Aż trafiła do Wałbrzycha. Zaprosili ją znajomi, którzy tu handlowali.

- Ciężko było bardzo. Wstawało się o świcie, żeby na targowisku zająć dobre miejsce, handlowało do późnego wieczora, w deszczu, śniegu, mrozie - opowiada Anushka.

∨ Czytaj dalej

Do tego doszła bariera językowa. Znała rosyjski, ormiański i francuski, ale polskiego musiała uczyć się od podstaw. Zwykle od ludzi, bo Anushka ma dar do obcych języków.

Kiedy na targowisku pytali o cenę jakiejś rzeczy, np. żelazka, Anushka kazała ten przedmiot pokazać, bo zupełnie nie wiedziała, co klient chce kupić. I tak zapamiętywała słowo. Była też stałym widzem... reklam. Patrzyła na słowo i słuchała, jak jest wymawiane. Potem próbowała je zapisać. Bardzo pomógł jej polsko-rosyjski katechizm, który dostała od zaprzyjaźnionego księdza. Wieczorami czytała stronę po stronie i przepisywała całe zdania.

Wstawało się o świcie, żeby na targowisku zająć dobre miejsce, handlowało do późnego wieczora, w deszczu, śniegu, mrozieCzęsto płakała. Trudno jej było pogodzić się z pogardliwymi spojrzeniami czy złym traktowaniem, jak ludzi drugiej kategorii. A ona przecież była wykształcona, pochodziła z dobrej rodziny i zarabiała, by utrzymać dom. Miała zgodę tylko na trzy miesiące pobytu w Polsce. Ciągłe przerażenie i strach przed deportacją - tak mijały kolejne dni. Dopiero amnestia pozwoliła zacząć życie od nowa...

Anushka już w Polsce posłała synów do szkoły. Młodzi chłopcy w mig nauczyli się języka polskiego. Tutaj wyszła ponownie za mąż. Prowadziła mały kiosk w Szczawnie-Zdroju. Ale szczęście nie trwało długo. Związek okazał się nieudany. Podobnie zresztą jak jej pierwsze małżeństwo. W jednej chwili straciła dach nad głową i majątek. Przez wiele miesięcy, z nastoletnim synem tułała się po schroniskach dla bezdomnych, domach dla kobiet, które dotknęła przemoc.

Starszy syn już wcześniej wrócił do Armenii, żeby służyć w wojsku. Młodszy został z Anushką w Polsce. Tu mieli przyjaciół i czuli, że właśnie w Wałbrzychu jest ich miejsce. Anushka wiedziała też, że w Armenii nie będzie łatwo znaleźć zajęcie.

Za to pracę udało się jej zdobyć w firmie działającej na terenie Wałbrzyskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Tam szybko znalazła przyjaciół. Pracuje fizycznie, ale zarabia na siebie, a to najważniejsze, bo wtedy łatwiej zacząć życie od nowa...

1 2 3 › »

Komentarze

przejdź na forum

Rozrywka

Gazeta Wrocławska

Aktualne wydanie:

Prenumerata:

"Gazeta Wrocławska"
Dział Prenumeraty
ul. św. Antoniego 2/4
wejście B, III piętro
50-073 Wrocław
071 374 81 15
p.jastrzebska@
gazeta.wroc.pl

Prenumerata domowa
Prenumerata teczkowa

Reklama:

"Gazeta Wrocławska" Biuro Reklamy
ul. św. Antoniego 2/4
wejście B, III piętro
50-073 Wrocław
71 374 82 49
faks 071 374 81 35

reklama.wroclaw@
polskapresse.pl

Więcej o reklamie (kliknij)

Kontakt z redakcją:

"Gazeta Wrocławska"
ul. św. Antoniego 2/4
wejście B, III piętro
50-073 Wrocław
71 37 48 151

Kontakt z nami (kliknij)

Reporter dyżurny
71 37 48 205

więcej »

Reklama

Sonda

Gdzie będziesz ogladał mecze Euro?

Wybierz najlepszego wychowawcę »

Czekamy na Wasze głosy

Po raz kolejny "Gazeta Wrocławska" razem z Fundacją Orange szuka Dolnośląskiego Wychowawcy Roku. Czekamy na Wasze głosy! »

Polskapresse sp. z.o.o informuje, że wszystkie treści ukazujące się w serwisie GazetaWroclawska.pl podlegają ochronie. Dowiedz się więcej.
Jesteś zainteresowany kupnem treści? Dowiedz się więcej.

Więcej w tym dziale:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Więcej w tym dziale:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Więcej w tym dziale:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Więcej w tym dziale:

Zobacz także: