sobota 04 lutego 2012 r. imieniny obchodzą: Weronika, Mariusz, Andrzej

Gazeta Wrocławska » Magazyn » Artykuł

Lidia Geringer de Oedenberg: Chciałabym zostać sołtyską na wiosce

Lidia Geringer de Oedenberg: Chciałabym zostać sołtyską na wiosce

Lidia Geringer de Oedenberg (© Tomasz Hołod)

Robert Migdał

2009-11-20 16:06:29, aktualizacja: 2009-11-20 16:06:29

Dlaczego przeczytała książki o Harrym Potterze, co jest jej popisowym, francuskim daniem, czy na jej półkach stoją płyty z piosenkami Marilyna Mansona i Radiohead, kiedy grała w karty na pieniądze, kto ją nazwał czarownicą i po co założyła Koło Gospodyń Miejskich.

Kim chciała być w życiu mała Lidzia?

Byłam małą Lilką. Tak do mnie mówili rodzice.

To kim chciała być mała Lilka?

Chciałam zostać pianistką, tak jak moja babcia i dlatego rodzice posłali mnie do szkoły muzycznej. Zaczęłam naukę bardzo wcześnie: w wieku 6 lat. Do matury moim światem była muzyka, wygrywałam różne konkursy, zdawałam kolejne egzaminy, pilnie ćwiczyłam. Byłam bardzo grzecznym dzieckiem: kiedy rodzice mówili, że mam ćwiczyć, to ćwiczyłam, kiedy miałam odrabiać lekcje, to odrabiałam.

Bardzo obowiązkowa, młoda dama. Ile godzin dziennie musiała Pani ćwiczyć?

Jako małe dziecko najmniej od pół godziny do godziny.

∨ Czytaj dalej

Reklama

Ale już jako nastolatka, w liceum - bywało, że od 4 do 6 godzin.

Uuu, to sporo. Chętnie Pani ćwiczyła? Nie wolała w tym czasie biegać z koleżankami po podwórku? Bawić się lalkami?

Nie buntowałam się. To była systematyczna praca, do której przywykłam już od dziecka. Dodam, że wielogodzinne ćwiczenie to też ciężka praca fizyczna, którą ja porównuję do pracy drwala. Gra na fortepianie była moją pasją: potrafiłam przychodzić do szkoły muzycznej o szóstej rano, żeby móc poćwiczyć na bardzo dobrym fortepianie, na którym potem zdawałam egzamin.

Nigdy nie miała Pani takiego momentu, w którym Pani sobie pomyślała: "Już mam dosyć. Ja chcę wreszcie odpocząć".

Miałam i dlatego zmieniłam kierunek studiów. Zdałam równocześnie egzaminy do Akademii Muzycznej i do Akademii Ekonomicznej - na bardzo oblegany, nowy wtedy wydział - informatyka i zarządzanie, kierunek: cybernetyka ekonomiczna. Wszystko to brzmiało bardzo nowocześnie, a ponieważ byłam dobra z matematyki, więc nie miałam problemu ze zdaniem egzaminów. Ale nie można było studiować w dwóch akademiach jednocześnie. Musiałam coś wybrać.

To czemu wybrała Pani Akademię Ekonomiczną?

Kierunek wydawał mi się fascynujący, nowy. "Rodziły się" się w tym czasie komputery osobiste, a ja zajmowałam się podstawami ich programowania - podstawami matematycznymi, bazą matematyczną, na której powstawał język programowania.

Tak Panią słucham i uszom nie wierzę: matematyka, przedmiot ścisły i fascynacja muzyką - wydawałoby się dwa odrębne światy.

Pozornie. Dla mnie wszystko w muzyce jest poukładane, ma swoje miejsce. Zapis nutowy to jest pewien język, podobnie jak znaki w matematyce. Moim zdaniem, są to dziedziny bardzo bliskie. Przykładowo, utwory Jana Sebastiana Bacha można rozpisać matematycznie, ich budowa to jasny algorytm.

∨ Czytaj dalej

Reklama

W moim przekonaniu Bach był także genialnym matematykiem.

Nie żałuje Pani, że nie grała dalej? Przecież mogła być Pani zawodową pianistką. Być może czekała na Panią światowa kariera, wielkie sceny.

Żałowałam. Początkowo nawet byłam obrażona na fortepian, choć stał w domu, to na nim nie grałam.

Czemu obrażona?

Moje studia na Akademii Ekonomicznej to była decyzja też trochę wymuszona. Na kierunku instrumentalnym na Akademii Muzycznej były tylko dwa miejsca dla pianistów, a startujących była ponad setka. Zostałam przyjęta, ale na miejsce rektorskie. Po moich wcześniejszych konkursach i uzyskanych ocenach poczułam się niedowartościowana. Zdałam sobie także sprawę z tego, jak trudno jest obiektywnie ocenić czyjąś grę. Nie ma jakiegoś wzorca, do którego można się odwołać, zawsze się komuś może nie spodobać to, jak gram. Kryteria były dla mnie niezrozumiałe. Nie podobało mi się na przykład to, że członek jury oceniał ucznia, który wcześniej brał u niego prywatne lekcje. Nie rozumiałam tych niejasnych reguł i nie chciałam się nad nimi głowić. Tymczasem w matematyce wszystko było jasne, wszystko się zgadzało. Na egzaminach wstępnych po prostu policzono punkty, nie było tych z "plecami" i bez. To była dla mnie czysta gra. Wybrałam zatem informatykę, z masą przedmiotów ścisłych. Matematyka już wcześniej była moim konikiem. Zamiast rozwiązywać krzyżówki, w dzieciństwie rozwiązywałam zadania matematyczne. Ulubionymi książkami były zbiory zadań z matematyki pełne niesamowitych zagadek.

To częściej spotykane u chłopaków niż u dziewczyn.

Mój tata był matematykiem. Od najmłodszych lat pasjonowałam się zagadkami, liczeniem. Inne dzieci się dziwiły: "Jak można dodać »a« do »a«. Przecież literki się nie dodają". Dla mnie to było oczywiste, skoro mogą być "dwie pomarańcze", to mogą też być "2a".

Dodaj komentarz

Drukuj
Wyślij
Dodaj

Komentarze (3)
Przejdź do dyskusji na forum

Wyświetl od:
Zwiń wszystkie wątki

dyzma w spódnicy

zgred (gość) 22.11.09, 23:20:12

takie miała pieszczotliwe przezwisko, kiedy kierowała filharmonią, ciekawsze jednak jest to, że jakoś nikomu nie przeszkadza fakt zatrudniania przez panią poseł siostry na stanowisku dyrektora biura, w normalnym kraju nazywa się to nepotyzmem, zresztą o ile pamiętam, to jakaś gazeta zaatakowała ciężarem krytyki posłankę poprzedniej kadencji niejaką urszulę krupę, bo ta zatrudniała jakąś krewną do sprzątania biura za jakieś 1000 złotych, krupa była posłanką z listy lpr, a potem związała się z pis, pani geringer jest z sld, a i siostrze pewnie płaci więcej niż 1000 zł miesięcznie, inna miara? zaiste przedziwne

0 / 0 zgłoś naruszenie odpowiedz

Jestes kochana, jestes.

misfit (gość) 22.11.09, 22:42:14

...dokladnie tym czym chcesz. Soltysem na wiosce z kraju z zadupia swiata, dokladnie tak.

0 / 0 zgłoś naruszenie odpowiedz

Nie lubię

warka (gość) 21.11.09, 18:48:42

Babsztyl jest odpychający. Pamiętam ją jeszcze jako szefową Wratislavii: niemiła, wywyźszająca się, traktująca ludzi z góry. Podobnie było później gdy została szefową w TV na Karkonoskiej. Ciekawe jak się zachowuje jako baronowa UE

0 / 0 zgłoś naruszenie odpowiedz

Rozrywka

Gazeta Wrocławska

Aktualne wydanie:

Prenumerata:

"Gazeta Wrocławska"
Dział Prenumeraty
ul. św. Antoniego 2/4
wejście B, III piętro
50-073 Wrocław
071 374 81 15
p.jastrzebska@
gazeta.wroc.pl

Prenumerata domowa
Prenumerata teczkowa

Reklama:

"Gazeta Wrocławska" Biuro Reklamy
ul. św. Antoniego 2/4
wejście B, III piętro
50-073 Wrocław
71 374 82 49
faks 071 374 81 35

reklama.wroclaw@
polskapresse.pl

Więcej o reklamie (kliknij)

Kontakt z redakcją:

"Gazeta Wrocławska"
ul. św. Antoniego 2/4
wejście B, III piętro
50-073 Wrocław
71 37 48 151

gazetawroclawska.pl
71 37 48 145

Reporter dyżurny
71 37 48 205